Zakończyłam w życiu pewien etap. Skończony pierwszy rok studiów. To nic, że trwał on dwa lata, to nic. Nie dość, że zmęczyłam siebie to jeszcze naraziłam na wyczerpanie psychiczne całą rodzinę. Mogę nawet zaryzykować stwierdzenie, że oni ucierpieli na mojej porażce bardziej. Ja nigdy nie przejmowałam się drobnymi (?) potknięciami, powtarzając nagminnie „WIDOCZNIE TAK MUSIAŁO BYĆ”. Doprowadzałam tym stwierdzeniem niektórych do szału, ale potrzebowałam pocieszenia, motywacji jak to nazwę samosie.
I tak, i tym razem tak musiało być. Zrozumiałam wiele. Nie chodzi mi nawet o to, że jestem odrobinę bogatsza w teorię z mądrych książek, bo wiedza którą nabywamy nigdy nie była dla mnie tak ważna jak mądrość życiowa. Śmieszą mnie ludzie, którzy mają” łeb tak pełny erudycji, że miejsca już brak dla własnej myśli.”
Wracając... Ten rok pokazał mi jak uparta jestem, jak dużo mogę. Utwierdziłam się w przekonaniu, że mam cudowna rodzinę, która daje mi wsparcie kiedy tego naprawdę potrzebuję. Nie wypomina, tylko cieszy się razem ze mną małymi sukcesami i daje siłę na dalsza walkę. Wiem też, na kim mogę polegać w trudnych chwilach, kto rzuca wszystko by porozmawiać, pocieszyć, nie pozwolić na myśli: „jestem beznadziejna”, przytulić i wyszeptać „jesteś wyjątkowa”, kto wie, że porażka bardzo boli i nie robi sobie z niej żartów.
Pozbyłam się balastu, stłamszenia. Mam siłę na dalszą walkę. Zaczynam na nowo.




*Ralph Waldo Emerson